อย่ ามองด้านเดียวหากทำงานไม่ตรงกับสายไม่ต้องเสียดายกับวุฒิที่เรียนมา

ทำไมเราไม่ควรเสียดาย หากทำงานไม่ตรงกับสายที่เรียนมา

ต อ น ที่ยังเป็นเด็ก นักเรียนหลายคน ต่างเชื่อเสมอว่า ถ้าได้ตั้งใจเรียนสอบติดคณะที่ใช่ ยิ่งมีโอกาสได้งานที่ดี เ งิน

เดือนที่ดี และยิ่งเป็นอาชีพที่ใครก็รู้จักเช่นข้าราชการ,วิศวกร นักธุรกิจยิ่งน่าภูมิใจไปใหญ่เ พ ร า ะนอกจากเงินเดือน

ที่ได้สมน้ำสมเนื้อ มีจำนวนมากพอที่จะจุนเจือครอบครัวได้ มีสวัสดิการรองรับให้สุขสบาย ยังเป็นอาชีพที่ถือว่า

“มีหน้ามีตา”ใครก็ต้อนรับกันหมดแต่ในโลกของความเป็นจริงแล้วอาชีพที่“มีหน้ามีตา”ในสังคมไม่ได้เหมาะกับทุกคน

เสมอไปและในแต่ละอาชีพเขาก็มีการกำหนดอัตรารับสมัครแต่ละปีที่ค่อนข้างจำกัดน่ะสิ!“แล้วจะเรียนไปทำไม ถ้า

สุดท้ายก็ได้งานที่ไม่ตรงสาย/งานที่น้อยคนจะรู้จัก/เ งินเดือนที่ไม่ได้มากมายอะไร?”

คำถามนี้จะได้คำตอบที่เครียดมากเลย เ พ ร า ะ มันเต็มไปด้วยความคาดหวังที่คิดว่า “เรามีทางเลือกอยู่ไม่กี่อย่ างใน

ชีวิต”แต่ลองเปลี่ยนเป็นความคิด “ฉันทำงานอะไรก็ได้ไม่ว่าจะตรงสายหรือไม่ก็ตาม”มันอาจดูประโยคขี้แพ้ในสายตา

บางคนแต่ถ้าคิดๆดูแล้วมันได้ความสบายใจเยอะกว่าการตั้งคำถามแบบแรกเ พ ร า ะความเป็นจริงของชีวิตคือ

1 : มนุษย์ทุกคนมีความสามารถในตัวเอง “แตกต่าง”กันไปเราไม่จำเป็นต้องเก่งเหมือนกันหมด

2 : แม้แต่ในคนเดียวกัน ยังมีความสามารถที่หลากหลายเช่น…เป็นหมอ แต่ก็เล่นดนตรีเก่ง ทำอาหารเก่ง เป็นศิลปิน

แต่ก็คำนวณเก่งขับรถเก่ง

3 : สิ่งที่เรา“เก่ง”ไม่จำเป็น ต้องออกมาในรูปแบบวิชาชีพเช่น…หมอ,วิศวกร,พย าบาล มันอาจเป็นพรสวรรค์ก็ได้ เป็น

ความรู้อะไรก็ได้ที่เราเอาจริงกับมันเช่น…การทำอาหาร การจัดสวน,การออกแบบ(ไม่อย่ างงั้นเราคงไม่เห็นนักธุรกิจ

หน้าใหม่หลายคนผุดขึ้นเป็นด อกเห็ดหรอก)

4 : สิ่งที่เราเรียนมาเป็นสิบเป็นร้อยกว่าวิชา มันคือ“การหล่อหลอม”หลายวิชาไม่ได้สอนเราทางตรง แต่ให้เราค่อย ๆ

ซึมซับข้อดีแต่อย่ างไปเอง เช่นฝึกความอดทน,ฝึกความประณีต,ฝึกทักษะการเข้าสังคมในครั้งหนึ่งที่เราไม่เห็น

ประโยชน์ว่าจะใช้อะไรได้จริง พอโตขึ้นอีกหน่อยมันก็ต้องมีบ้างแหละ ที่เรานึกอะไรขึ้นมา จนต้องไปหาอ่ าน

ปัดฝุ่นตำราอีกครั้ง ทุกความรู้ที่เราได้รับไม่เคยสูญเปล่าแค่เรามองไม่เห็นค่ามันเองลองนึกดูให้ดีสิ!

5 : ในรั้วโรงเรียน-มหาวิทย าลัย ต่อให้เราได้เรียนกับอาจารย์ที่เก่งแค่ไหน ขอบเขตความรู้ มันก็เป็นเพียงความรู้

ในรั้วเท่านั้นโลกของวัยผู้ใหญ่ที่โตขึ้น เรายังต้องรู้เห็นอีกมาก เรียนรู้กันอีกย าวลองผิดลองถูกกันอีกเยอะดังนั้น

จะมาฟั นธงว่าเรียนมาสายวิทย์ต้องทำงานสายวิทย์ เรียนสายภาษา ต้องทำงานสายภาษามันก็ไม่ถูกเสมอไป

6 : มันเป็นเรื่องธรรมดา ที่มนุษย์เราจะต้องวิ่งตามหาสิ่งที่“ใช่”ค่อยๆเรียนรู้ค่อยๆปรับตัวไปสิ่งที่เรากำลังสนุกในตอนนี้

บางทีอาจจะยังไม่ใช่ที่สุด สิ่งที่เราเก่งในตอนนี้ ในวันข้างหน้ามันอาจเป็นเพียงแค่ความทรงจำ เ พ ร า ะอาจมีหลาย

ปัจจัยให้คิดมากขึ้นเช่นจำเป็นต้องพับโครงการเรียนต่อเอาไว้เ พ ร า ะเงิ นไม่พอ จำเป็นต้องทำงานหาเงินก่อนแล้ว

ค่อยไปเรียนศิลปะที่เราชอบ…เราต้องดูจังหวะของชีวิตด้วย(ความจำเป็นของชีวิตแต่ละช่วง)

7 : มนุษย์เราควรมีทางเลือกให้กับชีวิตไว้หลายด้านหรือ“มีแผนสำรอง”เพื่อไม่เป็นการปิดกั้นตัวเองจนเกินไป เช่น

ถ้าวุฒิที่เราเรียนมามันหางานย าก จะยอมรึเปล่า ที่เอาวุฒิต่ำกว่านี้ หางานไปก่อน?ถ้าเราไม่ได้อาชีพนี้เรายอมได้

รึเปล่า ที่จะทำอาชีพอื่นไปพลางๆก่อน?ความฝันสิ่งที่ใช่มันไม่ควรเป็น สิ่งที่ได้ดั่งใจในทันทีมันเป็นเรื่องธรรมดา

มากๆที่ต้องแลกกับความเหนื่อย ความพย าย ามหลายเท่าตัวจึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่ างใด หากจะพบว่า

ทำไมหมอบางคนถึงแต่งเพลงได้?

ทำไมบางคนเรียนวิชาชีพ แต่มาเป็นศิลปิน?

ทำไมบางคน เรียนไม่จบแต่ประสบความสำเร็จ?

ถ้ายังไม่เข้าในในข้อนี้ลองย้อนกลับไปอ่า นข้อ 6 อีกรอบ ขึ้นชื่อว่า“ความรู้”เราได้รับมาถึงจะไม่ใช้ในทันที ก็ไม่ควร

เสียดาย ขึ้นชื่อว่า“ความฝัน”ถึงจะยังไม่ใช่ในวันนี้ ใช่ว่าวันหน้าจะเป็นไปไม่ได้ มันอยู่ที่ตัวเราล้วนๆว่า…“รู้ตัวดีหรือ

ไม่ว่าทำอะไรอยู่?”และ“พร้อมจะยืดหยุ่นกับทุกสถานการณ์ชีวิตรึเปล่า?”อย่ าลืมว่า…โลกเรากลม และมีหลายมิติ

ใช่ว่าจะต้องมองเพียงด้านเดียว

Load More Related Articles
Load More By ขยำกระดาษ
Load More In ความรัก
Comments are closed.

Check Also

เงินเดือนเท่านี้ทำไรได้บ้าง เรามีคำตอบ 5 วิธี ของการเก็บเงินในยุคนี้

 แม้เงินเดือน 9000 ก็อยู่ได้ แต่ละคนทำงาน ก็หวังต้องการ … …